มาต่อแล้วคับทุกท่านนนนนนน
Title: is this love
Couple : [kibumxdonghae] [ kyuhyunxsungmin] [ siwonxhangeng]
rate: 0 ใสซื่อบริสุทธิ์
Author: [R]Eii_RAiNY!!~
Part: chapter 2
[[Bittersweet]]
ทงเฮนั่งเงียบๆอยู่ตรงข้ามร่างโปร่งที่กำลังนั่งก้มหน้าสำรวจนิ้วมือตัวเองอยู่
5นาทีผ่านไป .........ทงเฮเริ่มรู้สึกอึด และ อายมากขึ้นทุกเสี้ยววินาที จิงเอาโทรสัพเครื่องบาง (พอๆกับร่าง55) สีฟ้าออกมากดเล่นแก้เขิน
กดไปได้สักพักนึง คิบอมก็เริ่มบทสนทา
"เล่นอะไรอยู่หรอ?"
"มันเรื่องของชั้น"
"ก็แค่อยากรู้" ว่าแล้วมือใหญ่ก็ถือวิศาสะจับมือนุ่มนิ่มของร่างบางและ จับหันอย่างเบาแรงที่สุดเพื่อตัวเองจะได้เห็นจอโทรศัพ
"Theme สวยจัง" ร่างโปร่งกล่าวชมเมื่อเห็น Theme มือถือสีฟ้าของทงเฮ
"ก็บอกแล้วไง ว่าอย่ามายุ่ง!!" ร่างบางโวย
"ก็ผมอยากรู้จักทงเฮให้มากกว่านี้นี่ครับ" คิบอมเถียง
"ชิ" ทงเฮพูดไม่ออก หน้าเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง
ร่างบางมองตาสีดำสนิทอันน่าหลงไหลของคิบอมด้วยดวงตาคู่เรียวสีชาอย่างโกรธๆหนึ่งที แล้วจึงนั่งกอดอกหันหลังให้คิบอม ทำทุกอย่างให้ร่างโปร่งรู้ว่ากำลังโกรธและไม่พอใจเป็นอย่างมาก
แต่ทงเฮไม่ดูโกรธเลยสำหรับคิบอม ท่างอนของร่างบางช่างน่าเอ็นดูเสียจริงๆ (- -)
ร่างโปร่งขำกับท่าทางน่ารักของร่างบาง
"5555"
"ขำไรของนายห๊ะ ไอ้โรคจิต!" ทงเฮถามดังเกินจำเป็น (!?) เเล้วก็เริ่มหันมาทุบแขนคิบอมเต็มแรง
"โอ๊ยๆ ดุนะเนี่ยเรา" คิบอมพูด ยังขำไม่หาย
"เออ!!! ก็ดุนะสิ!! ตอนนี่รู้แล้วว่าดุ ก็อย่ามาแกล้งอีกนะจำไว้!!!!!" สิ้นคำ ทงเฮก็เตะขาคิบอมแรงๆทีนึง แต่เพราะว่าขามันอยู่ใต้โต๊ะ ทงเฮจึงปลาดเป้าไปโดนเข่าแทน
"โอ๊ยยยยยยยย!!!!!!!!!!" คิบอมโวย "ใจร้าย!!! เจ็บนะเนี่ย!!!"
"ขอโทด" ทงเฮพูดแบบขอไปที
"ขอโทดแล้วมันหายเจ็บไหมหละ!" คิบอมเถียง
"แล้วจะให้ทำไงหละ?"
คิบอม ยิ้มนิดๆ ตรงแผนเป๊ะ!
"ผยุงไปห้องพยาบาลหน่อยสิ"
"แล้วฮยอกแจ ฮัน แล้ว ก็ซีวอนหละ"
"ไม่เป็นไรหรอก"
ทงเฮชั่งใจอยู่สักพักแล้วจึงตัดสินใจได้
"อื้ม"ทงเฮตอบตกลง
ว่าแล้วคิบอมก็เอาแขนแข็งแรงโอบรอบคอทงเฮ แล้วทั้งคู่ก็ออกเดินทาง (ไปห้องพยาบาล 55)
ระหว่างทางเดิน คิบอมเงียบมาก หน้าตาดูเจ็บปวดทรมานเป็นที่สุด
ร่างบางเริ่มสงสารร่างโปร่งเล็กน้อย อยากจะเรียกฮยอกแจซึ่งแข็งแรงกว่ามาช่วยพยุ่งก็ไม่ได้
ทำไมถึงเข้าห้องน้ำได้ถูกเวลาขนาดนี้ห๊ะ นายลี ฮยอคแจ
ยังไปไม่ถึงครึ่งทาง ขาเล็กของทงเฮก็เริ่มเจ็บ อยากจะช่วยอยู่หรอกนะ ก็ดูทำหน้าเข้าสิ
แต่เพราะความปวดล้า ทงเฮจึงเริ่มเดินเซๆนิดๆ คิบอมก็เลยถือโอกาศอ้อน (= =)
"เจ็บ" คิบอมบอก
"ไหวไม๊"
"มั้ง"
สองนาทีผ่านไป
"โอ๊ยๆๆ" คิบอมร้อง ทงเฮเดินสะดุดก้อนกรวด แต่พยุ่งตัวกับต้นไม้ไว้ได้ทัน
"ขอโทดๆ" ทงเฮพูด เริ่มทนไม่ค่อยไหว ขาเจ็บไปหมดแล้ว แต่สงสารนี่นา ช่วยไม่ได้
และอีกไม่กี่วินาทีต่อมา ขาทงเฮแทบจะหักเพราะน้ำหนักของคิบอม
ร่างบางเซไปอีกที คิบอมก็ร้องออกมาอีกครั้ง
"โอ๊ยยยยๆๆๆๆ เจ็บๆๆๆๆๆ" คิบอมร้องโวยวายพลางทำหน้าเหมือนเด็กที่โดนครูตี(!?)
ความอดทนของลี ทงเฮถึงขีดสุดแล้ว....
"นี่! นายหนะ ชั้นช่วยพยุงให้มันก้บุญขนาดไหนแล้ว " ทงเฮโวย
"...." คิบอมพูดไม่ออก ยังคงทำหน้าตาเจ็บปวดทรมานอยู่เพื่อทงเฮจะกลับใจ
"นายหนะใช่เบาๆกันซะที่ไหนหละ!!!" สิ้นคำ ทงเฮก็ลุกขึ้นเดินหนี คิบอมผู้ที่ไวกว่า และ เเข็งแรงกว่าก็วิ่งตามไปอย่างไม่ทันคิด
เจ็บขาอยู่ไม่ใช่หรอ?
"ทงเฮรอผมด้วย อย่าทิ้งกันไว้งี้ดิ เดี๋ยวหลงทางทำไง?" คิบอมกล่าว ลืมเรื่องแผนไปสนิท
"ก็บอกแล้วไงว่า-" ทงเฮหันมาเพื่อที่จะไล่คิบอม แต่ภาพคิบอมที่ครวจะเจ็บขาวิ่งมา ด้วยความเร็วทำให้ต้องตกใจ
"นาย!!!!!" ร่างบางตะโกน
"คือ-" คิบอมกำลังจะแก้ตัว
"หนอยยย!!! แผนสูงนักนะแก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!" ทงเฮโวยวายเสียงดังฟังชัด ร่าบางพยายามสุดขีดที่จะทุบตีทุกตารางนิ้วบนตัวของคิบอม (!?)
ว่าแล้วคิบอมก็เริ่มออกวิ่ง ทงเฮก็วิ่งตาม ยังไม่หยุดความพยายามที่จะทุบตีร่างโปร่งให้เจ็บปวดทรมาเพื่อแก้แค้น
เสียเวลากินหมด วันนี้ยังไม่ได้กินอะไรเลยยยยย~
"แฮ่กๆ" ทงเฮหยุดวิ่ง แต่คิบอมยังคงวิ่งต่อไป
พอร่างโปร่งแน่ใจแล้วว่าทงเฮจะไม่วิ่งตามมา จึงทิ้งตัวลงนั่งตรงม้านั่งได้ต้นแอปเปิ้ล (ไม่รู้จาใช้ต้นไรดีอะ เหะๆ - -)
ทงเฮที่ยังไม่หยุดหอบลุกขึ้นเดินไปล้างหน้าที่ห้องน้ำ แต่ฮยอคแจออกมาก่อนแล้วจึงก็วิ่งมาทางทงเฮ
"ทำไมเค้าห้องน้ำนานจัง" ทงเฮบุ่นอุบ
"ก็ครือว่า..." ฮยอคแจตุกุกตะกักตอบ
"จะแก้ตัวยังไงห๊ะไอ้ไก่หัวทอง!" ทงเฮยังไม่หยุดบ่น
"ย้อมเป้นสีน้ำตาลแล้วว!!!" ฮยอคแจเถียง
"ไม่ต้องมานอกเรื่อง ทำไมนานจังห๊ะไอ้ไก่" ทงเอซัก
"บอกก็ได้ๆๆๆ เราจู๊ดๆอะ" สิ้นคำ ทงเฮก็ระเบิดหัวเราะออกมา ฮยอคแจน่าแดงเพราะความเขินอาย
"ไปกิน อะไร มาอะ" ทงเฮถาม ยังไม่หยุดขำ
"สงสัยจะเป็นโจ๊กที่กินตรงหน้าปากซอยหละมั้งง 55" ฮยอคแจพูด
"ไปเหอะๆ ไปกินข้าวกัน อีกสิบนาทีก็เข้าเรียนแล้ว รีบไปกันเหอะ ปล่อยให้เค้าเดินไปเองก็ได้" ทงเฮชวน
"เค้า...ใคร?"
"เด็กใหม่ไง" ทงเฮมองไปข้างหลัง ฮยอคแจก้มองตามไป คิบอมเด็กใหม่กำลังนั่งจ๋อยอยู่ไต้ต้นไม้
ก่อนที่ทงเฮจะห้ามไว้ทัน ฮยอคแจก็ตะโกน
"นี่ๆ นายคิมบอ มาด้วยกันดิ" ทงเฮสบถออกมาเบาๆ สองรอบแล้ววันนี้
"คิบอมยะ ไม่ใช่คิมบอ!" ทงเฮแก้
แล้วคู่ซี้ก็เดินนำหน้ากลับไปทางโรงอาหารโดยมี 'คิมบอ' เดินตามมาติดๆ
หลังจากกินข้าวเสร็จ นักเรียนทั้งสาม ก็เดินไปตามคยูฮยอน ซองมิน ฮันเกิง และ ซีวอน ที่นั่งเล่นกันอยู่ในห้องดนตรี เพื่อที่จะได้เข้าเรียนพร้อมกัน
-------------------------------------------------
"กริ๊งๆๆๆๆ"
เสียงกริ่งที่บอกว่าเลิกเรียนแล้วดังขึ้น เด็กนักเรียนทุกคนก็ต่างรีบเร่งที่จะเก็บของและออกไปจากคุกนี้เสียที
"ทงเฮๆๆ ฮยอคแจๆๆ" เสียงหวานปานน้ำตาลของซองมินดังแว่วมาจากหน้าห้อง ฮยอคแจกะทงเฮที่นั่งคนหละฟากของห้องก็รีบวิ่งไปหาสุดที่รักของคยูฮยอน (อิอิ)
"หืมมม" คู่ซี๊ถามเป็นเสียงเดียวกัน
"วันนี่ไม่เดินกลับด้วยนะ คยูขับรถไปส่ง~" ซองมินกล่าวเสียงใส หน้าตาดูมีความสุขจนทงเฮหมั่นไส้
"อื้มไม่เป้นไร แล้วฮันเกิง กะ ซิมบ้าสุดหื่นหละ" ทงเฮพูดติกตลก
"เค้าว่าจะไปกินข้าวเย็นด้วยกันหนะ" ซองมินตอบแอบขำเล็กๆกับฉายาที่ทงเฮใช้เรียกซีวอน
"อื้ม งั้นเราไปก่อนนะ วันนี้ไม่มีเรียนพิเศษด้วย" ฮยอคแจบอก แล้วฮยอคแจกะทงเฮก็ออกเดินทางกลับบ้านกัน
พอก้าวออกจากรั้วโรงเรียนปุ๊ป ฮยอคแจกับทงเฮก็เลี้ยวซ้าย แล้วก็ตรงไม่สู่หมู่บ้านที่ไม่ไกลนักที่ทงเฮอาศัยอยู่
"55 เดินกลับบ้านด้วยกันมาได้ 7ปีแล้วเนอะ แปลกที่ว่าวันนี้ไม่มีซองมิน" ฮยอคแจระลึกถึงความหลัง
"ใช่ๆ ยังไม่ลืมตอนที่จำลังเดินกลับบ้านแล้วมีคนมาจีบเรา แล้วเราก็แกล้งเป็นลมให้ฮยอคแจมารับเลย 55555"
"หืม? เมื่อไหร่ ชั้นเคยรับนายตอนเป็นลมด้วยเรอะ"
"ทำไมจะไม่เคย ความจำเสื่อเรอะไอ้ไก่หัวทอง" ทงเฮพูดติดตลกนิดๆ อยากหาเรื่องฮยอคแจ
"ย้อมแล้วๆๆๆๆๆ สีน้ำตาลแล้ว จะให้บอกกี่ครั้งถึงจะจำได้ห๊ะ???????" ฮยอคแจโวยลั่น จนยามหน้าหมู่บ้านหันมามอง แล้วก็หยุดสายตาตรงทงเฮ
"สวัสดีครับ" ยามคนนึงทัก ทงเฮทำเป้นไม่สนใจแล้วรีบเดินเข้าหมู่บ้านต่อไปกันไก่ฮยอคแจ
ว่าแล้วยามคนนั้นก็ผิวปากเสียงดัง ทงเฮเริ่มฉุนเสียแล้ว ยามหน้าใหม่ใช่ไหมเนี่ย? รู้จักคุณหนูลีน้อยเกินไปซะแล้ว (!?)
ทงเฮจึงรีบจับมือฮยอคแจแล้วก็เอาหัวซบบ่าของฮยอคแจ หลอกให้ยามเชื่อว่าเป็นแฟนกัน
ยามคนนั้นเงียบเสียงไปทันทีแล้วก็หันไปจัดการงานต่อ หน้าจ๋อยใช่เล่น ทงเฮยิ้มด้วยความซะใจ
พอทั้งคู่เดินมาไกลเกินระยะที่ยามจะได้ยินหรือเห็นแล้ว ทงเฮก็รีบถอยห่างจากฮยอคแจที่กำลังมองหน้าหาเรื่องอยู่
"ตกใจหมดเลย นึกว่าผีเข้า" ฮยอคแจบ่นติดตลก
"แหมม ยามหน้าใหม่นี่นา รำคาญ รีบกำจัดตั้งแต่ตอนนี้ดีกว่า 55"
แล้วทั้งคู่ก็เลี้ยวขวาเข้าซอย 8 ไป
"ไปก่อนนะ"ทงเฮกล่าวลา
"อื้ม"
"ฝันดี"
"ไม่มีการบ้านใช่ไหม"
"ไม่"
"อื้มบาย"
แล้วฮยอคแจก็เดินเลี้ยวออกไปจากซอย
ทงเฮรีบเดินกลับบ้านไปเพื่อนที่จะอาบน้ำแล้วก็ไปนอนดูทีวีเล่น
วันนี้ร้อนแทบตาย เหนื่อยด้วย
ทงเฮปีนรั้วบ้านเข้าไปด้วยความโลดโผน แล้วก็วิ่งเข้าบ้านไป
"กลับมาแล้วคร๊าบบบบบบบบบ" ทงเฮตะโกนทักพี่เลียงที่กำลังเช็ดกระจกอยู่อย่างเมามัน(!?)
พ่อแม่ไม่อยู่อีกแล้วซินะ ไม่เป็นไรหรอก เริ่มชินซะแหละ
"พี่เอาข้าวเย็นไปวางไว้หน้าห้องนะฮะ เดี๋ยวผมออกไปเอาเอง วันนี้เหนื่อยมาก ผมขึ้นไปนอนเล่นที่ห้องดีกว่า"
ยังไม่ทันที่พี่เลี้ยงจะได้ตอบรับ ทงเฮก็วิ่งขึ้นไปที่ห้องนอน ทิ้งให้พี่เลี้ยงเอ๋อไปซักชั่วคราว
หลังจากอาบน้ำเสร็จ (O[]o!! รีบตามไปดูเร็วทุกๆคน 55) ทงเฮก็หยินชุดนอนสีฟ้าลายเรียบๆสีขาวออกมาใส่
แล้วก็กระโดดลงไปนอนบนเตียงพร้อมกับขว้ารีโมตมาด้วย
ร่างบางนั่งกดไล่ผ่านทุกช่องไปอย่างหน่ายๆ
ไม่มีอะไรหน้าสนใจเลยเหะ
เปลือกตาเริ่มหนักมากขึ้นทุกๆที จนไม่สามารถบังคับให้ตัวเองอยู่ถึงเวลาอาหารเย็นได้
จึงมองออกไปนอกหน้าต่างทีหนึง แล้วก้ต้องตกใจกับภาพที่เห็น
บ้านที่เคยไม่มีคนอยู่กลับมีป้าแก่คนนึงนั่งอ่านหนังสืออยู่กับวัยรุ่นผุ้ชายอายุประมานทงเฮคนนึง
สงสัยจะเพิ่งย้ายมาใหม่
ทงเฮนั่งมองเพื่อนบ้านทำกิจกรมม แล้วก็นึกได้ว่าวัยรุ่นคนนั้นหน้าคุ้นมากๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหนสักแห่งง
ร่างบางพยายามคิดให้ออกว่าชายผู้นั้นเป็นใคร
แล้วร่างบางถึงกับจ้องอุทานออกมาดังเมื่อนึกออกว่าว่าใคร
นายคิมคิบมอที่นั่งข้างๆทงเฮวันนี้นี่เอง
'ม่ายยยยยยยยย' คือสิ่งที่ทงเฮร้องออกมา
แต่ข้างใน..................
...........................................
..........................
......................................... ทำไมมันสุขแบบนี้นะ
แต่ร่า%
<< แกใช้อีโมนี้หมายความว่าไงไอคิดส์ = =
