ตอนสามแล้ววว
Title: is this love
Couple : [kibumxdonghae] [ kyuhyunxsungmin] [ siwonxhangeng]
Author: [R]Eii_RAiNY!!~
Part: 2
[[Loving you]]
แสงจันทร์ส่องลงมาทางหน้าต่างของรถเบนซ์คันหรูลงมาบนร่างเล็กและร่างสูงที่กำลังขับรถกลับบ้าน
"ขอบคุณมากนะที่มาส่ง" ร่างเล็กกล่าวขอบคุณ พร้อมกับวาดรอยยิ้มด้วยริมฝีปากสีสดได้รูปที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็สามารถทำให้ร่างสูงตรงหน้ายิ้มตามได้
"เพื่อซองมิน ผมทำได้อยู่แล้วครับ"
"คยูก็..." ซองมินว่าอายๆ คยูฮยอนขำกับท่าทางน่ารักของซองมิน
เมื่อเวลาสี่ห้านาทีผ่านไป ยังคงไร้บทสนทนาใดๆ ซองมินกำลังมองออกไปนอกหน้าต่างรถอย่างเขินๆ คยูฮยอนก็กำลงัตั้งใจขับรถในคืนมืด และเมื่อความเงียบทำให้คยูฮยอนรู้สึกอึดอัด จึงถามขึ้นมาว่า
"รักมั้ย?" คยูฮยอนถาม นึกอยากฟังคำคำนั้นจากปากของคนที่ตัวเองรัก
"ระ..รัก" ซองมินตะกุกตะกักตอบ.... คยูบ้า อยู่ดีๆก็มาถาม
"แล้วเบื่อไหมที่จะฟังคำว่ารักจากผม"
"....." ซองมินเงียบเสียง หน้าระบายสีแดงอ่อนๆขึ้นมาทันที
"ไม่ตอบ .... เอ๊ะ หรือว่าอยากให้ผมไปบอกคำนี้กับคนอื่น?"
"เชอะ เอาสิ"
"โอ๋ๆๆๆ ล้อเล่นๆอย่างอนนะ ผมรักซองมินที่สุดในโลกเลย รักซองมินคนเดียวเท่านั้น หายงอนนะ นะนะ"
"อื้ม" ถึงปากจะว่าอย่างงั้น ในใจมันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกแปลกๆ ขอให้มันจริงอย่างที่นายว่าเถอะนะคยูฮยอน ที่ว่านายจะรักแค่ชั้น 'คนเดียว' ตลอดไป
คยูฮยอนขับมาถึงหน้าหมู่บ้านซองมินแล้ว ร่างเล็กที่เห็นป้ายของหมุ่บ้านตัวเองก็รีบหยิบเป้สะพายสีชมพูขึ้นมาเตรียมลง พอถึงจุดหมายปลายทาง ซองมินก็เอื้มไปที่ประตูหมายจะเปิดประตูรถ แต่แขนแข็งแรงของคยูฮยอนได้ขว้ามือซองมินไว้ก่อนที่ร่างเล็กจะได้ขยับ
"เดี๋ยวก่อนครับซองมิน....พรุ่งนี้ให้ผมมารับไหม?"
"ไปเป็นไรอะ เดินไปได้ ชั้นอยู่ไกล ไม่อยากรบกวนให้นายต้องตื่นเช้า"
"ผมตื่นไหว"
"ไม่เป้นไรหรอกคยู" ซองมินพูดพลางยิ้มหวานอีกที
"นะนะ ให้ผมมารับก็ได้ คยูฮยอนจะทำทุกอย่างเพื่อซองมินคนนี้ ไม่ต้องเกรงใจหรอนะครับคนดี"
"ไม่เป้นไรฮะ"
"นะ" ขอร้องอีกครั้งพร้อมกับมองเข้าไปในตาคู่สวยของซองมินอย่างอ้อนๆ
"อ่า~ เอาไงดีหละ" ไม่ใช่ว่าไม่อยากให้มารับมาส่ง แต่ก็รู้สึกเกรงใจคยูเหลือเกิน
"อยากให้ผมมารับก็บอกมาเถอะ" คยูฮยอนพูดแหย่คนน่ารักเล่น
ซองมินได้แต่ทำเสียงจิ๊จ๊ะ มันรู้ได้ไงเนี่ยย
"ไม่ต้องหรอก ไปเถอะ ดึกแล้ว เดี๋ยวขับรถไม่สะดวก" ซองมินไม่อยากตอบคำถามตรงๆ
"ครับ งั้นผมไปก่อนนะ"
แล้วคยูฮยอนก็เอื้มไปหยิบมือนุ่มของซองมิน พลางแนบแก้มของตัวเองกับกับมือนั้น ก่อนที่จะปล่อยมือและขับรถออกไป หัวใจกำลังพองโตด้วยความสุข ซองมินยืนมองคยูฮยอนขับรถออกไป พร้อมกับเอามือข้างที่คยูฮยอนจับไปเมื่อครู่ก่อนนี้ถูแก้มตัวเองอย่างสุขใจ
"กริ๊งๆๆ"
เสียงนาฬิกาปลุกของทงเฮดังขึ้น ร่างบางเอื้อมมือออกไปจากผ้าห่มอย่างเกียจค้าน แล้วก็ทุบลงไปที่ปุ่มปิดแรงๆ
ก่อนที่จะลุกขึ้นมาอาบน้ำ (ไปดู๊ๆ - -") และในเวลาไม่ถึงสิบนาที ลี ทงเฮก็ออกมาในชุดนักเรียนเต็มยศเรียบร้อย
ที่บ้านข้างๆ คุณชาย คิม คิบอม ได้อาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว (อดเลยๆ)
เ
ช้าวันนี้อากาศดีสุดๆ เพราะว่าเป็นฤดูโปรดของคิบอม: ฤดูใบไม่ร่วง คิบอมเลยตัดสินใจที่จะเดินไปแทนที่จะเรียกแท็กซี่เข้ามาในหมู่บ้าน ด้วยความหวังว่าจะได้คุ้นเคยกับหมู่บ้านใหม่ ร่างโปร่งก้าวออกมาจากรั้วบ้าน พร้อมกับสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไปเต็มปอด แล้วก็ออกเดินทาง
ไม่นานนัก ร่างบางร่างหนึ่งวิ่งออกมาด้วยความเร็วสูงจากบ้านข้างๆ พร้อมกับคาบขนมปังชิ้นหนึ่งไว้ในปาก คิบอมสะดุ้งตกใจ เพราะร่างนั้นวิ่งผ่านหน้าเค้าไปไม่กี่เมตร
ร่างบางวิ่งไปถึงปากซอย ร่างบางก็หันหลังมาดู ประมาณว่าอาจมีอะไรตามมาอยู่ แล้วก้ลอบถอนหายใจ
และในเวลาไม่นานนัก........ คิบอมก็สังเกตุว่าร่างบางเป็นใคร
ใบหน้าสวยกับตาเรียวสีชาคู่นี้จะเป็นของใครอื่นไม่ได้
นอกจากลี ทงเฮ
และแน่นอนอยู่แล้ว ทงเฮก็สังเกตุคิบอมเหมือนกัน
"อ่าว!! นายนี่นา อยู่หมู่บ้านนี้หรอกหรอ ไม่เคยเห็นมาก่อนเลยเหะ" ทงเฮพูด โดยแสร้งทำเป็นลืมว่าเห้นคิบอมเมื่อวานนี้
"เพิ่งย้ายมามะวานหนะ เดินไปด้วยคนได้ไหมม" ม่ายยยย ม่ายยยย นี่นายจะไปกับชั้นทุกที่เลยเรอะ มะวานนี้ยังไม่หายโกรธเลยนะโว้ยยย
"อื้ม" ทงเฮตอบไปงั้นๆ แค่เดินไปเฉยๆมันคงไม่เสียหายหรอกใช่ไหม (??)
แต่ทงเฮคิดผิด
"วี๊ดดด วิ้ววว~" ซีวอนผิวปากเสียงดังเมื่อเห็นทงเฮและคิบอมเดินคู่กันเข้ามาในรั้วโรงเรียน
ทงเฮได้ยินเสียงชองซีวอน และรู้เสียด้วยว่ามันหมายความว่าอะไร จึงรีบวิ่งออกห่างจากคิบอมไปทางซีวอน ฮันเกิง ฮยอคแจ และ ซองมินที่รวมตัวกันอยู่ที่ใต้ต้นไม้
ง่า~ไม่น่าเลยเรา = =
"ไวไฟเลยจริงๆนะคิบอมนี่ เป้นแฟนกันแล้วรึ" ฮันเกิงซักไซ้ ทงเฮอยากจะฟาดหัวฮันด้วยกำปั้นตัวเองจริงๆ
"คยูฮยอนหละซองมิน" ทงเฮถาม พยายามสุดขีดที่จะเปลี่ยนเรื่อง
"ไม่มา เป็นหวัด" ซองมินตอบสีหน้าดูเศร้าไม่หน่อย น้ำเสียงก้เต็มเปี่ยมไปด้วยความเป็นห่วง
"คยูอึดจะตาย มันไม่เป้นไรหรอก ช่วงนี้อากาศเริ่มหนาวแล้วหละมั้ง มันถึงเป้นหวัด" ซีวอนพูดให้กำลังเพื่อนตัวน้อย
'นึกว่าจะเป็นห่วงคนอื่นนอกจากฮันเกิงไม่เป็นแล้วนะเนี่ย' ทงเฮแอบแซวในใจ
ตอนนี้คิบอมกำลังเดินอย่างขรึมๆ ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้มาทาง ทงเฮ ซองมิน ฮันเกิง ซีวอน และ ฮยอคแจ
"เป็นแฟนกันแล้วเรอะ เห็นเดินมาด้วยกัน ท่าทางสนิทสนมกันไม่เบา" ฮยอคแจแซวเม่อคิบอมเดินมายืนอยู่ข้างๆฮยอคแจ
"วันที่สองเองนะเนี่ยย" ซีวอนเสริม
"...หืม?" คิบอมแสร้งทำเป็นไม่รุ้ ทั้งๆที่ในใจรู้อย่างแจ่มแจ้งว่าสองคนนี้หมายถึงอะไร
"ก็ทงเฮไง 55" ฮยอคแจตอบ
*ป๊าป!*
ทงเฮฟาดแรงๆลงไปกลางกระบานฮยอคแจ ต่อด้วยกะโหลกหนาๆของซีวอน
ฮันเกิงกับซองมินขำอย่างซะใจ
ทงเฮไม่หยุดแค่นั้น ร่างบางกระโจนเข้าไป ตบ จิก ถีบ ทุกตารางนิ้วของซีวอนและฮยอคแจ
"พูดไรออกมาห๊ะ ใช้ไรคิดเนี่ยยยยยย" ทงเฮโวยย
"ตูดมั้ง" ฮันเกิงแซวเล่นๆ
"ฮันจ๋า~ ช่วยวอนด้วยยยย" ซีวอนร้องเรียนหวานใจตัวเอง
"สมควรแล้ว" ฮันเกิงว่า ไม่ยอมสละโอกาศที่จะเอาคืน
"ใครก็ได้ช่วยที!!!" ฮยอคแจตะโกนร้องหาความช่วยเหลือออ แต่ไม่ได้เจาะจงถึงใคร เพราะพ่อไก่คนนี้ยังไม่มีใครเป็นของตัวเอง
พอทงเฮได้เอาคืนสมใจอยาก ก็ผละออกจากเพื่อนทั้งสองมานั่งข้างๆซองมิน
คิบอมที่ยืนอยู่ข้างๆฮยอคแจขำไปพร้อมๆกับซองมินและฮันเกิง แต่ว่าไม่ได้ออกความคิดเห้นอะไรด้วยความที่ยังเป็นเด็กใหม่บวกกับนิสัยไม่ค่อยพูด จึงทำให้คิบอมได้แต่ยืนขำและพยักหน้าหรือไม่ก็ส่ายหน้าไปเรื่อยๆ ฮยอคแจที่อยู่ข้างๆ เลยชวนคิบอมคุย
"เดินมาด้วยกันจากบ้านเลยหรออ" ฮยอคแจถามเบา พร้อมกับจูงคิบอมมาห่างๆเพื่อนทั้งสี่ที่กำลังนั่งคุยกัน ทงเฮจะได้ไม่เริ่มการฆาตกรรมฮยอคแจอีก
"อื้ม" คิบอมตอบ
"เป็นแฟนกันอะดิ"
"เฮ้ย! ยังเลย" คิบอมตอบพลางทำท่าบัดมือไปมา ในใจก็อยากให้มันจริงเหมืนกันนะ ไอ้ที่ว่าเป้นแฟนกันอะ
"แล้วนายไปรับทงเฮที่บ้านมาหรือไง" ฮยอกแจถามต่อ
"ก็..บ้านอยู่ข้างกัน"
"อยากให้ช่วยมั้ย?"
"หืม? ช่วยอะไร"
"ทงเฮไง"
"ทงเฮทำไม?"
"แหมๆๆๆ ทำเป็นไม่รู้ ชอบทงเฮก็บอกมาเหอะ"
"เออๆ แล้วนายจะช่วยยังไงหละ"
"ก้......เอาเหอะ ชั้นช่วยได้ วันนี้เดินกลับพร้อมกันสิ"
"ฮ่าๆๆๆ ได้ๆๆ ขอบใจนายมากนะ"
"ยินดีๆ ทงเฮอะดุจะตาย มีแฟนคงทำให้ใจเย็นลงบ้างง....มั้ง"
แล้วฮยอคแจกับคิบอมก็คุยกันต่อ คิบอมรู้สึกถูกคอกับฮยอคแจมาก แต่คุยกันได้ไม่นาน เสียงกริ่งก็ดังขึ้น ฮยอคแจลากคิบอมไปทางทงเฮ แล้วก็เริ่มเดินเข้าห้องเรียนไปพร้อมกัน
__________________________________________________
วิชาแรกน่าเบื่อสุดๆ วิชาที่สองก็พอๆกันเลย แต่วิชาที่สามนั้นไม่ เพราะว่า ลีทึก คุณครูสุดสวยคนโปรดของทงเฮและฮยอคแจมาสอนวิชาศิลปะ ลีทึกมีใบหน้าที่น่ารักมาก มีคุณครูผู้ชายมากมายพยายามจีบลีทึก ทั้งหญิงและชาย แต่ก็ต้องผิดหวังทุกราย เพราะคุณครูวิชาพละ คังอิน ได้ครอบครองหัวใจคุณครูทึกกี้ไปซะแล้ว
"วันนี้เราจะวาดรูปเพื่อนๆกัน ก่อนอื่น ครูอยากให้นักเรียนจับคู่ก่อนว่าจะวาดหน้าของใคร"
สิ้นคำ นักเรียนทุกคนก็พากันเคลื่อนย้ายที่นั่งของตัวเองไปนั่งตรงกันข้ามกับคนที่ตัวเองจะจับคู่ด้วย ทงเฮไม่รีรอที่จะวิ่งไปหาฮยอคแจเพื่อนรัก แต่ว่าฮยอคแจได้จับคู่กับซองมินเรียบร้อยแล้ว ทงเฮหันไปรอบๆอีกครั้ง ทุกๆคนมีคู่หมดแล้ว ยกเว้น.................
ทำไมต้องเป็นคนนี้ด้วยนะ
คิม คิบอม
"อ่าว คิบอม ทงเฮ ไม่มีคู่กันอยู่สองคนก็คู่กันสิจ๊ะ ไม่เป็นไรหรอก" คุณครูลีทึกเอ่นเสนอแนะพร้อมกับยิ้มหวาน ' เป็นสิทำไมจะไม่เป็น' ทงเฮคิดในใจ
"ฮะ" ทงเฮตอบ พร้อมกับเดินไปหาคิบอมที่ยิ้มต้อนรับจนตาปิด
พอเสียงพูดคุยเงียบลง คุณครุลีทึกจึงจัดแจงแจกกระดาษ ให้เด็กนักเรียนทุกคน วันนี้โต๊ะห้องศิลปะถูกจับวางแยกกันไปมั่วๆจากที่เคยเรียงเป็นแถว แต่หละด้านของแต่หละโต๊ะก็จะมีเก้าอี้วางหันหน้าเข้ากันเพื่อนักเรียนจะได้มองเห็นหน้าของคนที่ตัวเองจะวาดได้ โต๊ะพวกนี้ทำให้ทงเฮนึกถึงโต๊ะกินข้าวเวลาคู่รักมาเดทกันยังไงชอบกล แล้วต้องมานั่งกะไอ้บวมนี่...เฮ้อ พอนายนี่มาอยู่ใกล้ๆ ทำไมทงเฮต้องรู้สึกหงุดหงิดๆปนเขินๆด้วยนะ
"เริ่มได้จะ"
คิบอมเริ่มขีดเขียนทันที ท่าทางชำนาญไม่เบา ทงเฮตอนนี้กำลังนั่งจ้องกระดาษ A4 ของตัวเอง ยังไม่แน่ใจว่าจะเริ่มตรงไหนดี
"ขอดูหน้าหน่อย" เสียงของคิบอมดังมาจากอีกฟากของโต๊ะ ทงเฮสะดุ้งนิดๆ พลางเงยหน้าขึ้น ดวงตายังคงจ้องอยู่ที่กระดาษของตัวเอง
"มองขึ้นด้วย จะวาดตา" ทงเฮลังเลนิดๆ ก่อนจะละสายตาจากกระดาษของตัวเองไปมองจมูกของคิบอม ไม่กล้าสบตา
แต่ก็หนีไม่พ้น เพราะคิบอมช้อนสายตาตัวเองขึ้นมามองดวงตาเรียวคู่สวยของทงเฮ หน้าของร่างบางเริ่มระบายสีแดงอ่อนๆขึ้นมา ก่อนที่จะหุบตาลงต่ำแล้วก็เริ่มวาดหน้าของคิบอมอย่างมั่วๆ ร่างโปร่งเริ่มหันไปสนใจรูปของตัวเองอีกครั้ง ในเวลาที่คิบอมกำลังใจจดใจจ่อกับกระดาษของตัวเอง ทงเฮก้จะเงยหน้ามองหน้าคมของเด็กใหม่เพื่อที่จะได้วาดตามได้ เพราะสิ่งเดียวที่ทงเฮจำได้เกี่ยวกับหน้าของนายคิม คิบอมก็คือ 'แก้มใหญ่'
ทุกๆสองนาที คิบอมจะชำเลืองขึ้นมามองหน้าของทงเฮ ยิ้มนิดๆ แล้วก็วาดต่อไป ผิดกับทงเฮ ที่พยายามสุดฤทธิ์ที่จะมองหน้าของคิบอมให้น้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะว่าทุกทีที่ทงเฮชำเลืองมองร่างโปร่ง ดวงตาคมกริบก็จะช้อนขึ้นมามองหน้าทงเฮแป็ปนึงแล้วก็หันไปวาดรูปต่อ
"หมดเวลาจ้า~ ให้นักเรียนส่งรูปที่ตัวเองวาดไปให้คู่ของตัวเองด้วยจะ" สิ้นคำ นักเรียนทุกคนก็ยื่นรูปภาพที่ตัวเองวาด ไปให้คู่ของตัวเอง
"ฝีมือใช้ได้นิ" คิบอมกล่าวชมเมื่อเห็นรูปของตัวเองที่ทงเฮวาดให้
แต่ทงเฮยังคงนิ่งเงียบ มองรูปตัวเองที่คิบอมบรรจงวาดอย่างอึ้งๆ ก่อนที่จะตะโกนออกมาดังว่า
"โอ้โหหหหหหหหหหหหหห~ โคตะระเก่งเลยย" ร่างบางร้องขึ้น ภาพที่คิบอมวาดเกลือบคล้ายรูปถ่าย
"ขอบใจนะ" ร่างโปร่งรับคำชม
"ครูครับ ส่งงานตรงไหนคับ" เสียงของฮยอคแจดังแว่วมาจากอีกฝากของห้อง
“ไม่ต้องๆ เอากลับบ้านไปแขวนได้เลย เพิ่งสัปดาห์เองแรกครูยังไม่เก็บคะแนนหรอก”
“ครับ/คะ” นักเรียนทุกคนตอบเป็นเสียงเดียว
“ไปพักเที่ยงได้แล้วจะ” สิ้นคำ นักเรียนทุกคนก็พากันเร่งออกจากห้องศิลปะ
พักเที่ยงมื้อนี้ก็เหมือนมื้อก่อนๆ ซองมินอาจจะดูเศร้าหมองไปบ้างเพราะคยูไม่มา ฮยอคแจก็จะชวนเพื่อนๆคุยเช่นเคย ทงเฮก็อดที่จะสังเกตไม่ได้ว่าเพื่อนๆทุกคนกำลัพยายามทำให้คิบอมกับทงเฮพูดด้วยกันและสนิทกันมากขึ้น พอเวลาพักเที่ยงหมดลง ทงเฮ คิบอม และ เพื่อนๆก้กลับเข้าสู่ห้องขังที่พวกคุณครูเรียกว่าห้องเรียน แล้วก็ทนทรมานกับสองวิชาที่เหลือ
การที่คิบอมมานั่งอยู่ข้างๆทงเฮทำให้ทงเฮเรียนเข้าใจง่ายขึ้น เพราะนายนี่ฉลาดเป็นกรดเลยแหละ คิบอมจะคอยช่วยทงเฮเวลาที่ทงเฮทำอะไรไม่ได้
“ขอบใจนะ” ทงเฮกล่าวขอบคุณคิบอมที่ยิ้มรับพลางเก้บการบ้านลงกระเป๋า
แล้วทั้งสองก็เดินไปรวมตัวกับเพื่อนๆที่ยืนรออยู่หน้าประตูโรงเรียน
“ซองมิน คยูไม่อยู่กลับด้วยกันมั้ย” ทงเฮเอ่ยชวนซองมิน
“อ๊ะ ไม่เป้นไรหรอก ชั้นย้ายบ้านไปหนะ ใกลจากบ้านนายพอสมครวเลย ไปกับซีวอน ฮันเกิงก็ได้”
“อ๋อ งั้นชั้นไปก่อนนะ”
“อื้มๆ”
“ไปกันเถอะฮยอคแจ”
“คิบอมกลับกับเรานะ คิบอมบอกว่าบ้านอยุ่ติดกัน”
“ช่าย...ป๊ะ”
แล้วทั้งสามก็เดินกลับบ้านไป
ไม่นานนัก ทั้งสามก็กลับมาถึงหน้าหมู่บ้าน
"นี่ทงเฮ คิบอม ชั้นส่งพวกนายถึงแค่ตรงนี้พอนะ ไปด้วยกันก็ได้ เพราะว่าจุนซูจะมาหาที่บ้านอะ ไม่อยากไปสายเดี๋ยวโดนมันด่าเอา" ฮยอคแจพูดเมื่อเดินมาถึงหน้าหมู่บ้าน
"อืม" คิบอมกับทงเฮตอบพร้อมกัน
"งั้นชั้นไปน้า!!!" ฮยอคแจกล่าวลา
"บายย" ทงเฮกับคิบอมพูดพร้อมกันอีกครั้ง
แล้วคิบอมกับทงเฮก็เดินเข้าหมู่บ้านไปด้วยกัน วันนี้โชคดีที่ยามหน้าเก่าอยู่เวร ทงเฮจึงจะได้ไม่ต้องซบคิบอมเหมอนที่ทำกับฮยอคแจ
"การบ้านวันนี้ยากมากเลยอะ ครูอธิบายให้แล้ว แต่ยังไม่เข้าใจเลย" ทงเฮพูดขึ้นมาอย่างเซ็งๆ
"ให้ช่วยไหม"
"เอาสิ"
"ไปเจอกันที่ศาลาตรงสวนริมทะเลสาบของหมู่บ้านนะ"
"อื้ม ชั้นจะกลับไปบอกพี่เลี้ยงก่อนด้วยว่าไปไหน ตกลงตามนี้นะคิบอม"
"อื้มๆ" แล้วทั้งคู่ก็เดินเลี้ยวเข้าไปในซอยของบ้านตัวเอง แล้วก็แยกย้ายเข้าบ้านไป
ทงเฮรีบวิ่งขึ้นบ้านผ่านพี่เลี้ยงที่กำลังต่อสู้กับคราบเลอะอย่างเอาจริงเอาจัง เพื่อนที่จะไปเปลี่ยนชุดจะได้รู้สึกสบายตัวขึ้น แล้วก็วิ่งลงมาอย่างรวดเร็วเกรงว่าจะผิดนัด แล้วจะทำการบ้านตัวเองไม่ได้
"ผมไปทำการบ้านกับเพื่อนนะฮะ" สิ้นคำ ทงเฮก็รีบกระโจนออกไปโดยที่ไม่รอให้พี่เลี้ยงตอบก่อนเลย
ไม่นานนัก ทงเฮก็วิ่งไปภึงศาลา และพบว่าคิบอมนั่งรออยู่ที่นั้น ร่างโปร่งนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ต้นที่ใกล้ทะเลสาบที่สุด พอได้ยินฝีเท้าของร่างบางจึงหันมายิ้มให้พลางกวักมือเรียกให้มานั่งข้างๆ หลังจากแลกเปลี่ยนคำทักทายไม่กี่คำ ทั้งสองก็เริ่มทำการบ้าน
"'ง่า~ ไม่เข้าใจข้อนี้เลยอ่า" ร่างบางบ่นไปเกาหัวไปอย่างง
"เดี๋ยวช่วยๆ" แล้วร่างโปร่งก็เริ่มอธิบายข้อ 12 ให้ทงเฮอย่างละเอียดยิบ
ครึ่งชั่งโมงผ่านไป และ ด้วยความฉลาดของคิบอม ทั้งสองก็สามารถทำการบ้านเสร็จเรียบร้อย
"วันนี้อากาศดีจังเลยเนาะ" ร่างบางพูดพร้อมกับวาดรอยยิ้มสวยงามด้วยริมฝีปากสีชมพูสดตัดกับใบหน้าขาวจัด
"นั่งเล่นตรงนี้สักพักดีกว่า เดี๋ยวค่อยกลับบ้าน "
"อื้ม"
แล้วทั้งคู่ก็นั่งคุยกันไปเรื่อยๆ สายลมอ่อนๆพัดมาเรื่อยๆทำให้อากาศเย็นสบาย ทงเฮนั่งนกสองตัวบินเล่นไปด้วยกันอย่างเพลินใจ รอยยิ้มยังคงแต่งแต้มไปหน้าสวยให้สวยยิ่งกว่าเดิม เย็นนี้คงจะเป็นเย็นที่สุขที่สุดในรอบปีของทงเฮเลยซินะ และในบรรกาศที่เป็นใจอย่างนี้ คิบมอจึงตัดสินใจเอ่ยขึ้นมาว่า
"ทงเฮครับ"
"หืม?"
"นายหน้าหวานมากเลยนะ"
"รู้แล้ว"
"สวยด้วย....สวยที่สุดเลย"
พวงแก้มสีชมพูระบายสีชมพูอ่อนๆ ทำให้คิบอมอดไม่ได้ทีจะยิ้ม คิ้วสีดำได้รูปขมวดเข้าหากันด้วยความงุนงง
"แล้วนายจะมาบอกชั้นทำไมเนี่ย"
"ก็ทงเฮน่ารัก"
"น่ารักแล้วทำไม"
"น่ารัก.... แล้วขอลองรักได้มั้ย?" คิบอมตักสินใจพูดออกมาในที่สุด
"นี่นายแอบรักชั้นงั้นหรอ?"
"สงสัยจะเป็นอย่างที่ทงเฮว่าแหละครับ แล้วทงเฮหละ...รักผมไหม"
ร่างบางเงียบไปชั่วครู่ หน้าแดงจัดขึ้นมาทันที แต่ดันเอาหัวซบบ่าคิบอมแทนคำตอบ ใครจะไปกล้าพูดหละ อายตายเลย คิบอมไม่ได้พูดอะไรต่อ ร่างโปร่งลูบหัวทงเฮอย่างรักใคร่ ถึงใบไม้และดอกไม้ทั้งหลายที่นี่กำลังจะเหี่ยวเฉาและร่วงหล่น ความรักระหว่างสองคนแถวนี้กลับทำในสิ่งตรงกันข้าม ความรักเล็กๆที่ก่อตัวขึ้นมาอย่างช้าๆ กำลังจะบานสะพรั่งไปเป็นความรักที่ยิ่งใหญ่ที่แม้แต่ท้องฟ้าก็มิอาจเทียบเท่า
อยากขอบคุณฟ้า.....ที่สร้างคนนี้ขึ้นมาให้ผม
อยากขอบคุณฟ้า...ที่ทำให้เราได้รักกัน
ในเม่อฟ้าประทานมาให้แล้ว.......
คิม คิบอม คนนี้จะขอสัญญาว่าจะรักลีทงเฮ
......ตลอดไป.......
TaLk: เราขี้เกียจเขียนแล้วอะ เลิกแล้วนะ เราเรียนหนักมาก ไม่มีเวลาเลย เอาเป็นว่าตอนนี้จบเลยแล้วกัน อิหมวยมันบอกรักบอมง่ายๆไปเลย คนแต่งเซ็งแล้ว 555 อาจจะเขียนมาอีกตอนเป็น speacial ให้ ซีฮัน 555 โปรดติดตามๆ 555 (ไอ้นี่ขำไม่สาเหตุ)เดี๋ยวหยินจาเอาซีฮันมาลงแล้นน้า เอาอันนั้นแทนไปเลยก็ได้ ตอนนี้เรามีไอเดียเขียนเรื่องใหม่ แต่ว่ามันเซ็งอะ เรามือใหม่ เขียนไม่เก่งสุดๆเลย ง่า เซ็งจิต
สลายโต๋~
