ตามที่สัญญาไว้คร่า คือ

ตอนสี่เป็นช่วงคริสมาส

อิอิ

สามคู่ซ้อน

 ________________________________________________

 

หิหิ

วรรคสุดท้ายหั้ยเพื่อนมาเขียนให้เรพาะให้มาเชค

อีกสองสามตอนก็คงจะจบแล้วค่า

และคงอาจจะไม่มีฟิคมาลงอีกนาน

อาจจะลงปีใหม่ก็ได้

แต่ต้องดูก่อน

มันยุ่งมากๆๆ

ตอนที่สี่นี่ก็เริ่มแต่งตั้งแต่พฤษจิกานู่นนนน

แบบมาเติมนิดๆหน่อยๆ มาประกอบเป็นหนึ่งตอน -*-

อิอิ

ไม่รู้จะเอาเพลงอาไรมาลงดี

เลือกมามั่วๆเลยเหอๆ 

แล้วก้อ...ที่จิงฟิคชื่อ All I want for christmas is you มีคนแต่วแล้ว

แต่ขอบอกไว้ก่อนนะคะ ว่าไม่ใช่ชื่อฟิค

แค่เป็นชื่อตอน

^__________________^

ไม่พูดมากแระ

ไม่อ่านดีก่า

 

 

.

.

.

.

 

ร่างสองร่างกำลังเดินจับมือกันในเช้าอันหนาวเหน็บของวันคริสมาสไปตามถนนที่เต็มไปด้วยผู้คน แสงอาทิตอ่อนๆสาดส่องลงไปยังหิมะสีขาว ปุยเมฆล่องลอยอย่างไร้จุดหมายไปตามสายลมอยู่บนท้องฟ้าสีฟ้าอ่อน เดินไปไม่นานนัก ร่างโปร่งที่กำลังกุมมือกับร่างบางที่เดินมาด้วยกันจึงหยุดเดินและเลี้ยวซ้ายเข้าไปในร้านกาแฟเล็กๆน่านั่งใกล้ๆกับโรงเรียน

 

 

ทั้งสองพากันมานั่งข้างๆหน้าต่างบานใหญ่ที่มองออกไปหน้าร้านซึ่งเต็มไปด้วยผู้คนมากมายที่ออกมาเดินเล่นสูดอากาศยามเช้า

 

"กาแฟหนึ่งที่ แล้วทงเฮอยากดื่มอะไรครับ" คิม คิบอมสั่งเครื่องดื่มจากพนักงานเสริฟที่เดินมารับออร์เดอร์

 

 

"นมร้อนฮะ" คนที่ถูกถามตอบ

 

 

"คะ" พนักงานเสริฟรีบจดออร์เดอร์อย่างว่องไวแล้วก็หายไปในหลังร้าน

 

 

 

สักพักหนึ่ร่างบางก็เริ่มพูด

 

 

"หนะ หนาวจังเลยเนอะคิบอม ดีนะที่หิมะไม่ตกเช้านี้ ไม่งั้นหนาววตายแน่ๆเลย" ร่างบางพูดพร้อมกับกอดตัวพลางซุกหัวเข้าไปในผ้าพันคอสีฟ้าสด

 

 

"ฮ่าๆ ผมนึกว่าทงเฮชอบเล่นหิมะซะอีกนะ คืนที่หิมะตกครั้งแรกอานะ ทงเฮมากดกริ่งหน้าบ้านผมเรียกให้ไปเล่นหิมะด้วยกันใหญ่เลย ^-^" คิบอมรำลึกถึงความหลัง หน้าสีขาวดุจหิมะของร่างบางระบายสีแดงเข้มจนหน้ากลัว

 

"ก็ โทรหาฮยอคแจไม่ติด พี่เลี้ยงไม่ชอบให้ไปไหนมาไหนตอนกลังคืนคนเดียว ก็เลยเรียกคิบอมให้ไปด้วยไง จะบ้าเหรอใครอยากออกไปข้างนอกกับนาย >//<" แก้ตัวพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมาเพื่อที่จะค้อนใส่คนตรงหน้าก่อนที่จะซุกกลับไปเหมือนเดินเพื่อที่จะซ่อนหน้าที่มันร้อนจนเกือบไหม้

 

 

"เอ๊ะ! ใครกันน้อ พอเห็นผมออกมาแล้วกระโดดกอดไม่ยอมปล่อย แถมยังบอกว่าดีใจมากเลยที่คิบอมออกมาเล่นหิมะด้วย?"

 

 

 

 ">//<......อ๊ะ ดูนั่นซิ" ร่างบางเงยหน้าขึ้นมาทันที หน้าเปลี่ยนจากสีแดงมาเป็นสีชมพูอ่อนๆเช่นเดิม พลางชี้นิ้วไปทางสองสองร่างที่กำลังกอดกันกลมอยู่บนม้านั่งในสวนที่เดิมไปด้วยผู้คนซึ่งกำลังเล่นหิมะด้วยกันอย่างสนุกสนาน

 

 

 

"ฮันเกิงกับซีวอนนี่ หน่อออยยยยย มาล้อเราดีนักตัวเองก้ไม่ต่างกับคนอื่นซักเท่าไหร่หรอก"

 

 

 

แล้วทั้งคิบอมกับทงเฮก็เปลี่ยนบทจากคู่รักชายหญิง (?) ที่มาเดทกันเป็นสายลับชั้นนำ = =

 

 

 

 

 

 

 

"ซีวอน!!!!!!!!!!! ปล่อยได้แร้ววววว อายคนอื่นเค้านะรู้มัย!" ฮันเกิงประท้วงแต่ก็ไม่ได้ทำท่าทางว่าจะผลักไสคนที่กอดตัวเองแต่อย่างใด ((ซะงั้นอะที่รัก::คนเขียน))

 

 

 

"แต่ซีวอนไม่อายย ซีวอนจะรักฮันเกิง รักกันไม่เห็นผิดเลย จิงมะ?" คนตัวใหญ่พูดอย่างไม่สะทกสะท้าน(เเถวบ้านเรียกหน้าด้านอ่ะวอน:คนเขียน)

 

 

 

"ผิดสิ!"

 

 

 

"งั้นไม่รักแล้วนะ" ซีวอนพูดขึ้นพร้อมกับปล่อยฮันเกิงออกจากการพันธนาการ(?????)แล้วเตรียมจะเดินหนี แต่ว่ามือนุ่มนิ่มสัขาวอมชมพูของอีกฝ่ายได้รั้งไว้ซะก่อน หน้าของฮันเกิงแดงขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

 

 

 

"ง่า ซีวอนอ่า รักก็ได้ ชิ >.<" " ฮันเกิงตอบซีวอนพร้อมกับเบือนหน้าหนีหน้าหล่อจัดของอีกฝ่าย ได้ยินอย่างนั้นแล้วซีวอนจึงยิ้มดีใจพร้อมกับนั่งลงไปบนที่นั่งข้างๆของฮันเกิงเบียดขนาดว่านั้งตักได้มันคงนั้งไปเเล้ว 

 

 

"ผมรักฮันนะ" 'เอาอีกแล้ว -*-' ฮันเกิงคิดในใจ

 

 

 

"อื้ม รู้แล้ว" รู้เเล้วๆ ไม่ต้องพูดบ่อยก็ได้><

 

 

"แล้วฮันหละ รักผมมั๊ย?"

 

 

 

 "ก..ก้อ..ก้อรู้ดะ..ดีอยู่ๆ...ละ...แล้วนี่" พูดไปตามประสาคนปากแข็ง อายมากจนพูดติดอ่าง คนบ้า รู้อยู่แล้วไม่ต้องถามก็ได้

 

 

 

 

 *ฟอด*

 

 

 

ซีวอนฝังจมูกโด่งลงไปยังพวงแก้มนุ่มนิมแล้วก็รีบผละออกมาอย่างรวดเร็วและวิ่งหนี เพราะรู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป และร่างสูงก้คิดถูกจริงๆ ฮันเกิงลุกพรวดขึ้นมาอย่างรวดเร็วจนหน้าใจหาย

 

 

 

 

"เชว ซีวอนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน!"  ฮันเกิงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ชอบนะที่หอม แต่ช่วยไม่ได้ รู้สึกเหมอนเคะเลยอะ ฮันอยากเป็นเมะ เมะ เมะ เมะ เมะ เมะ เมะ เมะ เมะ!! (ก็หนูเป็นเคะอะ ก้อต้องรู้สึกเหมือนเคะดิลูก - - เคะเเหละดีแร้ว)

 

ฮันเกิงวิ่งไล่ซีวอนไปเรื่อยๆรอบถนน จนจับเสื้อกันหนาวสีดำแบบคุณชายๆได้แล้วก็จัดการสาทยายไปเรื่อยๆๆๆ แต่ตอนจบก็ต้องใจอ่อนเมื่อซีวอนมองอย่างอ้อนๆ และ จึงต้องยอมให้ซีวอนกอดเหมือนเดิม

 

 ร่างบางขำเสียงใสกับภาพที่เห็น

 

 

"55555555 ซีวอนกับฮันเกิงติงต๋องจัง เลย คิคิ เฮ้ย o.o" ทงเฮที่ขำจนท้องแข็งผละสายตามาจากเพื่อนทั้งสองเมื่อซีวอนและฮันเกิงกอดกันหายไปไหนก็ไม่รุ้ (?)

 

"ฮ่าๆๆๆๆๆๆ" คิบอมก็อดขำไม่ได้เช่นกัน

 

สักพักนึง ทั้งสองก็จ่ายตังค่าเครื่องดื่มแล้วก็เดินออกมาจากร้าน ทั้งสองเดินไปเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่ใกล้ๆต้นคริสมาสสูงต้นนึง คิบอมล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ต ร่างบางเอียงคอนิดๆ สงสัยว่าร่างโปร่งหาอะไรอยู่ ไม่นานนัก คิม คิบอมก้หยิบกล่องของขวัญกล่องเล็กๆออกมา

 

"Merry christmas ครับทงเฮ" พูดพร้อมกับเปิดกลองให้ทงเฮดู

 

"O.o อู้วววววว" ร่างบางร้องออกมาเสียงดัง

 

 

ของขวัญก็คือสร้อยเส้นสวยที่ทำจากทองคำขาว มีจี้เป็นกุญแจสีเงินที่มีเพรชสีฟ้าประดับอยู่ตรงกลาง คิม คิบอมยิ้มอย่างอ่อนโยนให้ร่างบางที่นึงก่อนจะโน้มเข้ามาใกล้แล้วสวมสร้อยเส้นสวยให้ร่างบางพลางจูบลงไปเบาๆบนหน้าผาก

 

"ผมก็มีอันนึงครับ" ร่างโปร่งเอ่ยพร้อมกับดึงสร้อยเส้นนึงออกมาจากในเสื้อ มันเป็นสร้อยทำจากทองคำขาวเหมือนของทงเฮ แต่ว่าจี้เป็นล็อคเก็ทเงินรูปหัวใจที่มีรูสำหรับกุญแจอยู่ตรงกลาง มีตัวอักษรสองตัวสลักไว้ บนรูกุญแจว่า 'KH'

 

"ของผมเป็นหัวใจที่ถูกล็อคไว้ ส่วนของทงเฮก็เป็นกุญแจ"

 

"แล้ว"

 

"คิดดูดีๆสิครับ"

 

 

"เอิ่มม........อ๊ะ>//<"

 

.....กุญแจมีไว้ไขกลอน......

 

.....ทงเฮก็มีกุญแจที่คู่กับกลอนบนล๊อคเกตหัวใจของคิบอม.....

  

....ถ้างั้น ลีทงเฮคนนี้ก็....

 

.....สามารถที่จะไขหัวใจที่ปิดตายมานานของคิม คิบอม......

 

นี้เหรอความหมายของของขวัญของนายคนเจ้าเล่ห์ คิม คิบอม

 

 

"คนบ้า >.<" ร่างบางพูดพร้อมกับ

 

 

"อยากของขัยดูมั๊ย?"

 

 

"อะ..เอาสิ" อ้าวไหนเมื่อกี้ยังบอกว่าบ้าอยู่เลย

 

 

 

คิบอมโน้มตัวลงมาใกล้ๆแล้วก็ดึงจี้ของสร้อยตัวเองมาใกล้ทงเฮ ทงเฮดึงจี้สร้อยของตัวเองออกมาช้าๆอย่าวงเขินอาย ทันทีที่ทงเฮเสียบกุญแจเข้าไปในรูกุญแจ บานประตูก็กระเด้งเปิดออกมา ร่างบางตกใจสะดุ้งน้อยแล้ว ฝั่งซ้ายของล็อคเกตมีรูปที่คิบอมกับทงเฮถ่ายด้วยกัน ส่วนอีกฝั่งนึงเป็นนาฬิกาซึ่งมีตัวอักษรสีทองเขียนไว้ว่า Love  You Forever And Ever

 

"ขอบคุณนะ" น้ำตาใสๆอ่อล้นบนขอบตาสวย ลี ทงเฮกระโดดกอดคนตรงหน้าด้วยความดีใจ

 

"เพื่อทงเฮผมเต็มใจครับ มากกว่านี้ก็ยังได้" ตอบไปจากใจจริงพลางกอดร่างบางกลับแน่นๆ แน่นมากๆราวกับว่าในไม่ช้าร่างบางก็จะหายไปโดยไม่หวนกลับมา แน่นจนความหนาวเย็นยะเยือกได้ร้อนขึ้นจนอบอุ่นเหมือนได้นั่งอยู่ข้างๆเตาไฟอันร้อนระอุ 

 

 

ไม่นานนัก ทั้งสองก็เดินไล่ฝ่าหิมะกันไปเรื่อยๆจนไปเจอกับซีวอนกับฮันเกิงที่กำลังปั้น snowman อยู่

 

 

 

___________________________________________________

 

 

 

วันนี้เป็นวันคริสมาส วันที่ใครก็อยากใช้เวลาอยู่ร่วมกับคนที่สำคัญกับตัวเองและมีความสุข เนื่องจากร่างบางเคยป่วยร้ายแรงจากโรคชนิดนึง พ่อแม่ที่อาศัยอยู่ที่อเมริกาจึงไม่อยากให้ซองมินย้ายมาอยู่เกาหลีจนกว่าจะหายดี ซองมินที่อยู่คอนโดกับป้าที่ไม่ค่อยว่างก็เลยจำใจต้องออกมาเดินเล่นคนเดียวในวันสำคัญวันนี้ ซองมินถอนหายใจแผ่วเบาพร้อมกับคิดถึงเพื่อนๆทั้งหลาย คิบอมกับทงเฮก็คงไปสวีทกัน ฮันคยองกับซีวอนไปไหนก็ไม่รู้ สงสัยคงจะเดินตามรอยคิบอมกับทงเฮหละมั้ง ฮยอคแจก็ไม่แน่ใจ คยูฮยอนไม่ได้ก็ไม่ได้โทรมาหาเค้าตั้งแต่สองสามวันก่อนแล้ว ไม่มีใครว่างเลย TT-TT

 

 

แถวๆซองมินมีคู่รักมากมายกำลังหยอกล้อกันอยู่อย่างน่ารัก สำหรับคนอื่นเเต่ภาพข้างหน้ากลับทำให้ซองมินปวดใจอย่างบอกไม่ถูก เเละคิดถึงใครบางคนขึ้นมาจับใจ ร่างเล็กจึงต้องหันหน้าหนีภาพนั้น น้ำตาหยาดใสๆเอ่อล้นมาบนขอบตา

 

 

 

"เฮ้อ~ = = นายหายไปไหนนะ โจว คยูฮยอน"

 

 

 

เฮือก!

 

 

 

 

มืออบอุ่นสองมือของใครบางคนปิดรอบดวงตากลมสุกใสที่เปียกชื้นไว้ พร้อมกับเสียงคุ้นๆที่เค้ากำลังคิดถึงอยู่ดังแว่วมาจากข้างหลัง

 

"เรียกหาผมหรอครับ"

 

"..."

 

"ซองมินครับ"

 

"..."

 

"ซองมินเป็นอะไรครับ"

 

"..."

 

"ซองมินครับ ขอร้อง เป็นอะไรบอกผมมา "

 

"นายอยากให้ชั้นพูดจริงๆหรอ?" ไม่พูดเปล่า ซองมินปัดมือที่กำลังปิดบังตาของตัวเองอยู่ด้วยทั้งหมดเรี่ยวแรงที่มี

 

"ใช่ครับ ผมเป็นห่วงซองมินมากเลยครับ" ดวงตาที่เคยเเขงกร้าวมองมาอย่างห่วงใย

 

"จริงหรอ? นายเป็นห่วงชั้นจริงหรอ? แล้วทำไมหายไปตั้งสามวัน? อย่างงี้เค้าเรียกเป็นห่วงเหรอคยูฮยอน?"

 

"ซองมินผม-"

 

"ไม่ต้องมาแก้ตัวเลยนะ ไม่รักกันแล้วใช่มั๊ย หายไปทำไมไม่บอก!!!!!!! นาย-"

 

 

แต่เสียงที่หลงเหลืออยู่น้อยนิดของซองมินได้หายไปหมดแล้ว โจว คยูฮยอนล้มลงไปเสียงดัง ตุ๊บ บนพื้นในท่าขุกเข่า มือสองมืนประสานไว้ตรงระดับหัวเข่าตัวเองพลางพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

 

"ซองมิน ผมขอโทษ ขอโทษจริงๆ ผมไม่ได้ทิ้งซองมิน แม่ผมให้ผมไปทำธุระทีเกาะเชจู เป็นตัวแทนของพ่อ ผมสัญญาว่าผมไม่ได้โกหก ยกโทษให้ผมนะ นะ นะครับ คนดีของคยูฮยอน"

 

"แต่ว่า ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ ก็น่าจะโทรมาบ้างสิ ปล่อยให้ชั้นเหงาอยู่คนเดียว ใจร้ายมากนายโจวคยูฮยอน"

 

" เชื่อผมน้ะครับ โทรศัพผมเสีย" ร่างสูงพูดยังไม่ยอมลุกขึ้นมาจากพื้น 

 

"คยูฮยอน...พอแล้ว ชั้นเชื่อนายเเล้ว ที่นี้ลุกขึ้นมาได้ยัง อายเค้า" พูดพลางยื่นมือออกไปให้ร่างสูงตรงหน้า เเต่เหตุผลที่พูดออกมานั้นความจริงเป็นเเค่ข้ออ้างความจริงเเล้ว

ซองมินทนไม่ได้ที่จะเห็นคยูฮยอนต้องเจ็บเพราะเค้า

 

และคยูฮยอนก็ไม่อยากให้ซองมินต้องเจ็บเพราะเค้าเช่นกัน

 

ทั้งสองลุกขึ้นมาและเจริญรอยตามคู่อื่นๆรอบตัวเค้า ทุกอย่างเหมือนจะเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ ซองมินและคยูฮยอนกลับมาดีกันเหมือนเดิม ความเค้าใจผิดที่มีให้ต่อกันเมื่อครู่นี้ดูเหมือนว่าจะไม่เคยเกินขึ้นมาก่อนด้วยซ้ำ

 

"นี่ซองมิน"

 

"หืม?"

 

"จำร้านกาแฟที่อยู่ใกล้ๆสวนสาธาระณะได้ไหม?"

 

"อื้ม เห็นคนอื่นๆที่ห้องเราชอบไปกัน"

 

"อยากไปมั๊ย?"

 

"เอาสิๆ ซองมินอยากไปๆ ทุกคนเคยไปหมดแล้วมีเราสองคนยังไม่ได้ไปอยู่สองคนอะ >.<"

 

"อีกไม่นาน 'เรา' สองคนก็จะไม่แตกต่างจากคนอื่นแล้ว"

 

"แต่...เอ่....การที่มีอะไรไม่เหมือนคนอื้นมันก็เท่ห์ดีเหมือนกันนะ อิอิ"

 

"55+ แล้วตกลงจะเอายังไงดีหละครับซองมิน"

 

"ไปดีกว่า ดีกว่าเป็นตัวปละหลาด"

 

 แล้วทั้งสองก็เดินฝ่าฝูงชนที่กำลังเยอะขึ้นเรื่อยๆไปยังร้านกาแฟที่ว่า

 .

.

.

.

 .

 .

 .

 .

_________________________________________________

 .

.

.

.

.

.

.

 

"เห้ยยย" เสียงอุทานสี่เสียงดังขึ้นพร้อมกัน

 

 "อ่าวทุกคน!!"โอ้ววม่ายก็อดดดดดด อะไรมันจะบังเอิญขนาดนี้!!!! ซองมินอึ้งมาก ไม่ได้นัดกัน แถมไม่รู้อีกว่าทั้งสี่คนมาด้วยกัน ทำไมไม่มีใครบอก ทำไมไม่มีใครชวน น้อยใจนะเนี่ย -*- 

 

"หวัดดีๆๆ" คยูฮยอนเอ่ยทัก น้ำเสียงของร่างสูงเรียบมาก ไม่ได้แสดงความตกใจใดๆทั้งนั้น แต่ก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมาแทนร่างเล็กข้างๆ

 

"ทุกคนมาด้วยกันหรอ"

 

"ปล่าว มากับทงเฮ ส่วนสองคนนู้นไม่รู้" คิบอมพูดพลางมองร่างบางอย่างมีความหมาย

 

"อื้ม แล้วกำลังจะไปไหนหละ" ฮันเกิงที่เพิ่งจะปั้นหัวของ snowman ตัวที่สองเสร็จแล้วพูดขึ้นเป็นครั้งแรก

 

"ก็ร้านกาแฟร้านนนั้นหน่ะ" ซองมินตอบไปพลางชี้ไปทางร้านกาแฟเล็กๆน่ารัก

 

"เราเพิ่งออกมาจากร้านนั้นเอง" คิบอมกับทงเฮพูดออกมาพร้อมกัน

 

ทั้งหกคุยกันอย่างสนุกสนานตามประสาเพื่อนสนิท ทั้งหมดตกลงที่จะนั่งจิบกาแฟกันที่ร้านกาแฟ (กินกาแฟที่ร้านกาแฟ..มันก้อแน่นอนอยู่แล้วจะให้กินข้าวผัดรึไง?) ในเมื่อได้มีโอกาศอยู่กับคนที่สำคัญกับตัวเองอย่างนี้ในวันอันสุดพิเศษเป้นครั้งแรกของชีวิตอย่างนี้แล้ว ทั้งหมดจึงไม่อายที่จะกอดคู่ของตัวเองเลย ออกนอกหน้ากันไปทุกคู่ เหมือนเป็นการเเข่งกันหวาน ยังไงยังงั้น ยกเว้นฮันคยองที่เอาแต่ดิ้นๆพลางสาบแช่งว่าจะฆ่าซีวอนถ้าไม่ปล่อย แต่สุดท้ายก็ยอมจำนนต่อปลาหมึกหน้าหล่ออย่างอายๆ

ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความสุขเเละความรัก สายตาเจ็บปวดที่มองมาจากข้างนอกช่างน่าสงสารสายตามองภาพตรงหน้าราวกับรู้ตัวว่าตัวเองเป็นเพียงคนที่ไม่มีใครต้องการ เป็นเพียงส่วนเกิน

edit @ 17 Dec 2007 16:34:06 by (¯SuPEř JùNIǾr´¯)